Złącza STORZ – historia, budowa, zasada działania i zastosowanie

• Wstęp
• Kim był Carl August Guido Storz
• Jaki problem miało rozwiązać złącze Storz
• Od pomysłu do standardu – historia złącza Storz w datach

1. Wstęp

Złącza Storz należą do najbardziej rozpoznawalnych systemów szybkiego łączenia węży, przewodów oraz armatury przeciwpożarowej. Ich charakterystyczną cechą jest symetryczna budowa — obie połówki złącza są jednakowe, dlatego nie występuje w nich tradycyjny podział na element z gwintem wewnętrznym i zewnętrznym. Połączenie uzyskuje się przez zetknięcie obu części i ich obrót, podczas którego zaczepy zostają zaryglowane, a elastyczne uszczelki dociśnięte do siebie. Taką zasadę działania opisywał już patent Carla Augusta Guida Storza dotyczący połączeń rur i węży.

Rozwiązanie opracowane pod koniec XIX wieku odpowiadało na istotny problem ówczesnego pożarnictwa: czasochłonne łączenie przewodów gwintowanych oraz brak zgodności pomiędzy wyposażeniem różnych jednostek. Według historycznego opracowania branżowego konstrukcję Storza zaprezentowano w Niemczech w 1882 roku, a niektóre niemieckie straże pożarne stosowały ją już od około 1887 roku.

Prosta obsługa, szybkie łączenie i brak konieczności dopasowywania dwóch różnych stron połączenia sprawiły, że system Storz stał się trwałym elementem wyposażenia strażackiego i instalacji przeciwpożarowych. W dalszej części artykułu przedstawimy postać wynalazcy, historię rozwoju złącza, jego budowę, zasadę działania oraz najważniejsze współczesne zastosowania.

Złącze Storz nie posiada strony męskiej i żeńskiej. Dwie połówki tego samego rozmiaru można połączyć bez dobierania gwintu wewnętrznego do zewnętrznego.

2. Kim był Carl August Guido Storz?

Carl August Guido Storz był niemieckim inżynierem i wynalazcą żyjącym w XIX wieku. Urodził się 9 sierpnia 1847 roku w Meersburgu nad Jeziorem Bodeńskim, a zmarł na początku 1919 roku we Frankfurcie nad Menem. W źródłach branżowych przedstawiany jest również jako architekt i inżynier kolejowy.

Guido Storz zajmował się problematyką techniczną związaną z łączeniem rur i przewodów elastycznych. Jego najważniejszym osiągnięciem było opracowanie udoskonalonego połączenia składającego się z dwóch podobnych połówek, które można było szybko połączyć za pomocą zaczepów, powierzchni ryglujących oraz krótkiego obrotu. Konstrukcja wykorzystywała również elastyczne pierścienie uszczelniające, dociskane podczas zamykania połączenia.

Wynalazek nie przyniósł Storzowi natychmiastowego rozgłosu. Rozwiązanie rozpowszechniało się stopniowo, ponieważ pod koniec XIX wieku straże pożarne, miasta i zakłady przemysłowe korzystały z wielu niekompatybilnych systemów łączenia węży. Dopiero późniejsza standaryzacja sprawiła, że nazwisko wynalazcy stało się określeniem całej rodziny stosowanych do dziś złączy. Branżowe opracowania historyczne przedstawiają Storza jako niedocenionego za życia konstruktora, którego rozwiązanie ostatecznie wywarło trwały wpływ na rozwój pożarnictwa.

3. Jaki problem miało rozwiązać złącze Storz?

Pod koniec XIX wieku sprawne doprowadzenie wody do miejsca pożaru było utrudnione nie tylko przez ograniczenia ówczesnych pomp i węży. Problem stanowił również sam sposób łączenia odcinków przewodów. Powszechnie stosowane połączenia gwintowane wymagały dopasowania elementu z gwintem wewnętrznym do elementu z gwintem zewnętrznym, ich prawidłowego ustawienia, a następnie wykonania kilku obrotów. W warunkach akcji gaśniczej oznaczało to stratę cennego czasu, szczególnie gdy przewody były ciężkie, zabrudzone albo znajdowały się pod naprężeniem.

Bezpośrednią inspiracją dla Guida Storza miał być pożar browaru Steinbock w Konstancji w 1880 roku. Storz obserwował wówczas trudności strażaków podczas skręcania węży wyposażonych w gwintowane przyłącza.

Czasochłonne skręcanie węży

Połączenie gwintowane nie powstaje natychmiast. Obie części trzeba ustawić współosiowo, uważać, aby nie uszkodzić początku gwintu, a następnie kilkukrotnie je obrócić. Przy rozbudowywaniu linii gaśniczej każda kolejna para węży wymaga powtórzenia tej czynności. W nowszych doświadczeniach straży stosujących połączenia gwintowane również wskazywano, że podłączanie i odłączanie przewodów zabierało nadmiernie dużo czasu.

System opracowany przez Storza zastępował wielokrotne skręcanie krótkim ruchem obrotowym. Połówki złącza należało docisnąć do siebie, wprowadzić zaczepy w odpowiednie przestrzenie, a następnie obrócić pierścienie ryglujące do pozycji zamkniętej. Taką konstrukcję i sposób działania opisuje patent US 489,107.

Konieczność dopasowania dwóch różnych końców

Tradycyjne połączenie gwintowane ma dwie odmienne strony: gwint wewnętrzny i zewnętrzny. Oznacza to, że niewłaściwie ułożone odcinki węża lub elementy armatury mogą nie dać się bezpośrednio połączyć.

W konstrukcji Storza obie połówki są zasadniczo jednakowe. Patent wprost opisuje „dwie podobne połówki złącza”, z których każda jest wyposażona w tuleję, uszczelnienie oraz elementy ryglujące. Dzięki temu końcówkę danego rozmiaru można połączyć z każdą odpowiadającą jej końcówką Storz bez szukania właściwej strony męskiej lub żeńskiej.

Brak zgodności pomiędzy wyposażeniem różnych straży

Jeszcze poważniejszym problemem był brak jednolitego systemu. Poszczególne miasta, regiony i jednostki stosowały węże o różnych średnicach oraz odmienne gwinty i typy złączy. Podczas wspólnych działań mogło się więc okazać, że przewodów przywiezionych przez sąsiednią straż nie da się połączyć bez odpowiednich przejściówek.

Historyczne przykłady pokazują, że niekompatybilność sprzętu potrafiła istotnie ograniczyć pomoc wzajemną. Podczas wielkiego pożaru Bostonu w 1872 roku przybyłe z innych miast jednostki miały trudności z łączeniem węży z powodu różnic w gwintach i średnicach złączy. W Niemczech problem odmiennych systemów utrzymywał się jeszcze przez kolejne dekady i przyczynił się później do dążenia do ujednolicenia wyposażenia straży.

Samo wynalezienie złącza nie rozwiązywało od razu problemu kompatybilności — konieczne było jeszcze przyjęcie wspólnych wymiarów i norm. Konstrukcja Storza stworzyła jednak podstawę systemu, który nadawał się do standaryzacji znacznie lepiej niż liczne lokalne połączenia gwintowane.

Podatność elementów łączących na uszkodzenia

Storz nie był pierwszym konstruktorem pracującym nad złączem z dwiema jednakowymi połówkami. Wcześniejsze rozwiązania, takie jak system Grethena z 1877 roku, miały jednak zaczepy umieszczone na zewnątrz. Narażało je to na uderzenia, odkształcenia i inne uszkodzenia podczas transportu oraz prowadzenia akcji.

W rozwiązaniu Storza elementy ryglujące zostały lepiej osłonięte wewnątrz konstrukcji. Odpowiednio ukształtowane zaczepy i powierzchnie prowadzące nie tylko łączyły obie połówki, lecz także dociskały elastyczne pierścienie uszczelniające. Patent przewidywał ponadto takie ukształtowanie powierzchni, aby po przejściu przez punkt największego docisku połączenie pozostawało zaryglowane i nie rozłączało się samoczynnie.

Najważniejszym celem wynalazku Storza było skrócenie czasu łączenia węży, wyeliminowanie konieczności dobierania strony wewnętrznej i zewnętrznej oraz stworzenie trwałego systemu, który mógł zostać ujednolicony i stosowany przez różne jednostki straży pożarnej.

Złącze Storz było więc odpowiedzią nie na jeden, lecz na kilka powiązanych problemów: powolne skręcanie przewodów, niepraktyczny podział na dwie strony połączenia, podatność elementów na uszkodzenia oraz brak kompatybilności sprzętu używanego przez różne straże.

4. Od pomysłu do standardu – historia złącza Storz w datach

1882 – pierwsza prezentacja konstrukcji

Według historycznego opracowania magazynu „Fire Engineering” symetryczne szybkozłącze Guida Storza zostało po raz pierwszy zaprezentowane w Niemczech w 1882 roku. Właśnie ten rok jest najczęściej podawany jako data opracowania systemu Storz.

Nie był to jeszcze moment powszechnego zastosowania wynalazku. Pod koniec XIX wieku straże pożarne korzystały z wielu lokalnych typów węży, gwintów i złączy, dlatego wdrożenie jednego wspólnego systemu wymagało czasu oraz uzgodnienia jednolitych wymiarów.

1887 – pierwsze zastosowania w niemieckich strażach

Niektóre niemieckie jednostki straży pożarnej zaczęły używać systemu Storz już około 1887 roku. Były to jednak lokalne wdrożenia, a nie obowiązujący w całych Niemczech standard.

W tym okresie rozwiązanie Storza konkurowało z wieloma innymi konstrukcjami, w tym z połączeniami gwintowanymi oraz wcześniejszymi systemami wykorzystującymi dwie jednakowe połówki.

26 listopada 1890 – patent szwajcarski nr 3134

Najwcześniejszą dokładnie potwierdzoną datą patentową jest 26 listopada 1890 roku. Tego dnia Carl August Guido Storz otrzymał w Szwajcarii patent nr 3134 na ulepszenia w połączeniach rur i węży.

Informacja ta znajduje się bezpośrednio w późniejszej amerykańskiej dokumentacji patentowej, dlatego można ją uznać za jedno z najlepiej udokumentowanych ustaleń dotyczących historii wynalazku.

29 grudnia 1890 – zgłoszenie patentowe w Stanach Zjednoczonych

Nieco ponad miesiąc później, 29 grudnia 1890 roku, Storz złożył w Stanach Zjednoczonych wniosek patentowy dotyczący swojego połączenia do rur i węży.

Dokument otrzymał numer seryjny 376 072 i zawierał szczegółowy opis konstrukcji oraz rysunki przedstawiające między innymi:

• połówkę złącza;
• tuleję mocowaną do węża;
• obrotowy pierścień ryglujący;
• zaczepy i powierzchnie prowadzące;
• elastyczne pierścienie uszczelniające;
• przekroje połączenia przed i po zaryglowaniu.

3 stycznia 1893 – amerykański patent nr US 489,107

Amerykański patent nr US 489,107 został udzielony Storzowi 3 stycznia 1893 roku. Jego tytuł brzmiał Hose-Pipe Coupling, czyli „połączenie do węży i rur”.

Patent opisywał dwie podobne połówki złącza, które łączono osiowo, a następnie ryglowano przez obrót. Nachylone powierzchnie zaczepów powodowały jednocześnie docisk elastycznych uszczelek, zapewniając szczelność połączenia.

1898 – prezentacja systemu Storz w Stanach Zjednoczonych

Złącza „System Storz” zostały zaprezentowane w Stanach Zjednoczonych podczas jubileuszowego spotkania organizacji zrzeszającej przedstawicieli straży pożarnych w 1898 roku. Rozwiązanie nie spotkało się jednak wtedy z przychylną oceną komisji, która uznała konstrukcję za niepożądaną.

W efekcie system, który stopniowo zdobywał popularność w Europie, nie został wówczas szerzej przyjęty przez amerykańskie straże pożarne.

10 września 1933 – pożar w Öschelbronn

Przełomowym wydarzeniem dla standaryzacji niemieckiego sprzętu pożarniczego był katastrofalny pożar miejscowości Öschelbronn z 10 września 1933 roku.

Do działań przybyły straże z Badenii i Wirtembergii. Podczas budowania zaopatrzenia wodnego okazało się jednak, że używane przez nie złącza wężowe nie pasują do siebie. Brak kompatybilności opóźnił organizację doprowadzenia wody z sąsiednich miejscowości.

Pożar zniszczył 84 budynki mieszkalne i 119 stodół, a 357 osób straciło dach nad głową. Niekompatybilne złącza nie były jedyną przyczyną rozmiaru katastrofy, ale wydarzenie wyraźnie pokazało, jak niebezpieczny może być brak jednolitych standardów wyposażenia.

1936–1938 – obowiązkowa standaryzacja

Dnia 11 września 1936 roku niemieckie ministerstwa spraw wewnętrznych i lotnictwa wydały rozporządzenie nakazujące stosowanie ujednoliconych hydrantów oraz uwzględnianie norm przy zakupie nowego sprzętu pożarniczego. Wyznaczono również termin dostosowania złączy wężowych do znormalizowanych rozwiązań — do 1 stycznia 1938 roku.

Od 1936 roku złącze Storz zostało wskazane jako jednolite złącze niemieckich straży pożarnych w ramach norm FEN 301–316. Dopiero wtedy, ponad pół wieku po pierwszej prezentacji konstrukcji, system Storza uzyskał status ogólnokrajowego standardu.

5. Jak działa złącze Storz?

Złącze Storz działa na zasadzie symetrycznego połączenia bagnetowego. Dwie połówki tego samego rozmiaru mają jednakowy układ zaczepów i przestrzeni, dzięki czemu można je połączyć bez rozróżniania elementu męskiego i żeńskiego. Połówki dociska się czołowo, a następnie obraca względem siebie do momentu zaryglowania zaczepów i dociśnięcia uszczelek.

Współczesne złącza Storz występują w wielu odmianach konstrukcyjnych, jednak zachowują podstawową ideę przedstawioną w patencie Carla Augusta Guida Storza: dwa podobne elementy, zaczepy ryglowane obrotem oraz sprężyste uszczelnienie dociskane podczas zamykania połączenia.

Podstawowe elementy złącza

Typowe połączenie Storz składa się z kilku współpracujących części:

• dwóch symetrycznych główek złącza;
• zaczepów, nazywanych również kłami lub pazurami;
• odpowiednio ukształtowanych przestrzeni i powierzchni prowadzących;
• pierścieni uszczelniających;
• części przeznaczonej do zamocowania węża albo połączenia z innym elementem armatury.

W oryginalnej konstrukcji patentowej każda połówka zawierała tuleję mocowaną do przewodu, elastyczny pierścień uszczelniający oraz obrotowy pierścień wyposażony w dwa przeciwległe zaczepy. Pomiędzy zaczepami znajdowały się powierzchnie o zmiennej grubości, które podczas obrotu powodowały osiowe zbliżanie obu części.

Ustawienie obu połówek

Pierwszym krokiem jest ustawienie dwóch części naprzeciwko siebie. Zaczepy jednej połówki muszą znaleźć się naprzeciwko wolnych przestrzeni w drugiej.

W złączu Storz nie trzeba szukać końcówki z gwintem wewnętrznym ani dopasowywać jej do końcówki z gwintem zewnętrznym. Każdą połówkę można połączyć z inną połówką o tym samym rozmiarze i zgodnym rozstawie zaczepów. Z tego względu system bywa określany jako połączenie symetryczne lub bezpłciowe.

Dociśnięcie złączy do siebie

Po prawidłowym ustawieniu obie połówki dociska się osiowo. Zaczepy przechodzą wówczas przez przeznaczone dla nich przestrzenie, a czołowe powierzchnie uszczelek stykają się ze sobą.

W patencie Storza przestrzenie wejściowe były nieco szersze niż same zaczepy, aby umożliwić ich łatwe wprowadzenie. Przed rozpoczęciem obrotu elementy nie były jeszcze całkowicie zaryglowane, lecz znajdowały się już we właściwym położeniu względem siebie.

Obrót elementów złącza

Następnie połówki lub ich pierścienie ryglujące obraca się względem siebie. Zaczepy wsuwają się pod odpowiednio ukształtowane powierzchnie prowadzące drugiej części.

Powierzchnie te są nachylone. Wraz z obrotem zaczepy przemieszczają się po nich, powodując osiowe przyciąganie połówek. Jest to mechanizm podobny do połączenia bagnetowego: krótki ruch obrotowy zastępuje wielokrotne skręcanie gwintu.

W przypadku większych złączy albo mocno dociśniętych uszczelek do wykonania obrotu może być potrzebny specjalny klucz do łączników.

Dociśnięcie uszczelek

Ruch po nachylonych powierzchniach powoduje dociśnięcie pierścieni uszczelniających. Sprężysty materiał uszczelki odkształca się i wypełnia przestrzeń pomiędzy połówkami, ograniczając możliwość wypływu wody lub zasysania powietrza.

Patent Storza przedstawiał kilka wariantów pierścieni uszczelniających. Ich powierzchnie mogły być odpowiednio nachylone, aby połączenie zachowywało szczelność zarówno przy ciśnieniu wewnętrznym, jak i przy częściowym podciśnieniu w przewodzie.

Nie należy jednak przyjmować, że każda współczesna uszczelka nadaje się jednocześnie do pracy tłocznej i ssawnej. Jej profil, materiał i przeznaczenie muszą odpowiadać konkretnemu typowi złącza oraz warunkom użytkowania.

Zaryglowanie połączenia

W konstrukcji opisanej przez Storza zaczepy podczas obrotu przechodziły przez punkt największego docisku. Po jego przekroczeniu naprężenie uszczelek częściowo się zmniejszało, ale nie na tyle, aby przerwać szczelność. Jednocześnie geometria powierzchni utrudniała samoczynne cofnięcie mechanizmu.

Oznacza to, że złącze nie było utrzymywane wyłącznie siłą rąk operatora. Po wykonaniu właściwego obrotu zaczepy znajdowały się w położeniu roboczym, a połączenie pozostawało mechanicznie zaryglowane.

We współczesnych wykonaniach mogą występować także dodatkowe zabezpieczenia, zatrzaski lub blokady. Ich konstrukcja zależy od producenta, rozmiaru i przeznaczenia armatury.

Jak rozłącza się złącze Storz?

Aby rozłączyć przewód, należy najpierw upewnić się, że instalacja nie znajduje się pod niebezpiecznym ciśnieniem. Następnie zwalnia się ewentualne zabezpieczenie i obraca połówki w kierunku przeciwnym do tego, w którym zostały zaryglowane.

Po ustawieniu zaczepów naprzeciwko wolnych przestrzeni obie części można rozsunąć osiowo. W typowej konstrukcji rozłączenie przebiega więc w odwrotnej kolejności niż montaż:

1. zwolnienie blokady;
2. obrót w przeciwnym kierunku;
3. ustawienie zaczepów w przestrzeniach wyjściowych;
4. odsunięcie połówek od siebie.

Złączy nie należy rozłączać pod ciśnieniem. Nagłe uwolnienie wody, przemieszczenie przewodu lub niekontrolowany ruch armatury mogą stanowić poważne zagrożenie.

6. Najważniejsze zalety złączy Storz

Popularność systemu Storz nie wynika wyłącznie z jego historycznego znaczenia. Konstrukcja rozwiązuje kilka praktycznych problemów występujących podczas łączenia węży i armatury: skraca czas montażu, eliminuje podział na stronę męską i żeńską oraz pozwala jednocześnie zaryglować połączenie i docisnąć uszczelnienie.

Należy jednak pamiętać, że określenie „złącze Storz” obejmuje wiele rozmiarów i wariantów wykonania. Zalety systemu można w pełni wykorzystać tylko wtedy, gdy łączone elementy mają zgodne wymiary, rozstaw zaczepów, przeznaczenie i parametry robocze.

Szybkie łączenie i rozłączanie

Jedną z najważniejszych zalet systemu jest ograniczenie liczby ruchów potrzebnych do wykonania połączenia. W przypadku tradycyjnych przyłączy gwintowanych elementy trzeba ustawić współosiowo, trafić początkiem gwintu, a następnie wykonać kilka pełnych obrotów. Złącze Storz wymaga natomiast zetknięcia dwóch połówek, wprowadzenia zaczepów w odpowiednie przestrzenie i wykonania krótkiego ruchu obrotowego.

Już oryginalny patent Storza klasyfikował tę konstrukcję jako połączenie, w którym części są zestawiane osiowo, a następnie obracane tylko w ograniczonym zakresie. Nachylone powierzchnie prowadzące powodują przyciągnięcie obu połówek i dociśnięcie uszczelek.

Późniejsze opisy techniczne systemu podkreślają, że szybkie zaryglowanie jest jedną z jego głównych przewag nad połączeniami gwintowanymi, które zwykle wymagają wykonania kilku obrotów.

Ma to szczególne znaczenie podczas:

• rozwijania długich linii wężowych;
• podłączania węża do pompy lub hydrantu;
• budowania zaopatrzenia wodnego;
• wymiany uszkodzonego odcinka przewodu;
• działań, w których liczy się szybkie rozpoczęcie podawania wody.

Brak strony męskiej i żeńskiej

Połączenie Storz jest symetryczne. Każda połówka ma taki sam podstawowy układ zaczepów, przestrzeni wejściowych i powierzchni ryglujących. Nie trzeba więc szukać elementu z odpowiednim gwintem wewnętrznym lub zewnętrznym.

Takie rozwiązanie:

• upraszcza układanie i rozwijanie węży;
• ogranicza ryzyko przygotowania przewodu z niewłaściwymi końcówkami;
• ułatwia łączenie wielu odcinków w dowolnej kolejności;
• zmniejsza liczbę wariantów końcówek potrzebnych do zestawienia linii.

Jednoczesne ryglowanie i uszczelnianie

Krótki obrót nie służy wyłącznie mechanicznemu połączeniu elementów. Zaczepy przemieszczają się po nachylonych powierzchniach, powodując osiowe przyciągnięcie obu połówek. W tym samym czasie pierścienie uszczelniające zostają dociśnięte do siebie.

W pierwotnym rozwiązaniu elastyczne uszczelki znajdowały się w zagłębieniach na czołowych powierzchniach tulei. Podczas zamykania połączenia ulegały kontrolowanemu odkształceniu, zapewniając szczelność. Patent przewidywał profile uszczelnień przeznaczone do pracy zarówno przy ciśnieniu wewnętrznym, jak i przy częściowym podciśnieniu.

Dzięki temu jeden ruch operatora wykonuje dwie czynności:

1. mechanicznie rygluje połówki;
2. dociska elementy odpowiedzialne za szczelność.

Nie oznacza to jednak, że każde złącze i każda uszczelka mogą być używane zamiennie w liniach tłocznych oraz ssawnych. Konstrukcja i materiał pierścienia muszą być dobrane do konkretnego zastosowania.

Możliwość standaryzacji i współdziałania

Symetryczna konstrukcja dobrze nadaje się do standaryzacji. Gdy jednostki wykorzystują złącza wykonane według tych samych wymiarów, zgodne elementy można łączyć bez dodatkowych adapterów.

To właśnie ujednolicenie parametrów — a nie samo nazwisko Storz — umożliwia współpracę sprzętu różnych producentów i użytkowników. Złącza muszą mieć zgodne między innymi:

• rozmiary nominalne;
• rozstaw zaczepów;
• średnice przelotu;
• profil i przeznaczenie uszczelek;
• wymagania dotyczące ciśnienia oraz rodzaju instalacji.

Nie każde złącze nazywane „Storz” pasuje więc do każdego innego. Dwie połówki o odmiennym rozstawie zaczepów albo różnym rozmiarze nie utworzą prawidłowego połączenia. W określonych sytuacjach konieczne są przełączniki, redukcje lub adaptery.

Szeroki zakres zastosowań

Pierwotny patent dotyczył połączeń rur, a w szczególności węży. Zasada konstrukcyjna została następnie rozwinięta i wykorzystana w różnych odmianach sprzętu do transportu cieczy. Późniejsze patenty opisują złącza Storz używane między odcinkami węży oraz do łączenia przewodów z hydrantami, pompami i samochodami pożarniczymi.

System jest obecnie wykorzystywany między innymi w:

• wężach tłocznych;
• wężach ssawnych;
• hydrantach;
• pompach pożarniczych;
• nasadach i pokrywach;
• zaworach i rozdzielaczach;
• instalacjach przemysłowych;
• systemach nawadniania i transportu wody.

Zakres zastosowania konkretnego produktu zależy od materiału korpusu, rodzaju uszczelki, średnicy, wymaganej szczelności oraz dopuszczalnego ciśnienia roboczego. Sam kształt złącza nie przesądza jeszcze o możliwości zastosowania go z dowolnym medium.

Złącza Storz dostępne są w handlu w następujących rozmiarach nieokreślonych w DIN:

Storz Wielkość	Średnica Lug, Wewnętrzna twarz (mm)	Średnica węża, Wewnętrzne (mm)	Standard	Pożar w walce Wykorzystanie
25	37	25	AS2419.4 (u)	Australia
32	44	32
38	52	38	CAN-ULC-S543, AS2419.4	Australia
45	59	45
65	81	38, 42, 52, 64, 70	CAN-ULC-S543, AS2419.4	Australi
75	89	65, 75	AS2419.4 (u)
90	105	90	AS2419.4 (u)	Australia (tylko w spadku)
100	115	101 (tzw. 4 w USA)	CAN-ULC-S543, NFPA1963, AS2419.4	USA,
125	148	125 (tzw. 5 . w USA)	CAN-ULC-S543, NFPA1963, AS2419.4	USA,
135	159	135
150 3-lug	160	150	CAN-ULC-S543, AS2419.4	Australia
165	188	165
205 2-lug	220	203
205 3-lug
250 3-lug	278	256

Normy DIN określają następujące zwęgniacze ciśnieniowe:

Storz Wielkość	Średnica przyciemnia, Wewnętrzne (mm)	Średnica Lug, Wewnętrzna twarz (mm)	DIN Standard	Średnica węża, Wewnętrzne (mm)	Pożar w walce Wykorzystanie
D	25	31	14301	25	Niemcy
S28 (u)	52	66	14330-2	28	Niemcy
S32 (u)			14330-1	32	Niemcy
C42 (u)			14332	42	Niemcy
C52 (u)			14302 (u)	52	Niemcy
B	75	89	14303	75	Niemcy
A A	110	133	14300	110

Normy DIN określają następujące zupy ssania:

Storz Wielkość	Średnica przyciemnia, Wewnętrzne (mm)	Średnica Lug, Wewnętrzna twarz (mm)	DIN Standard	Średnica węża, Wewnętrzne (mm)	Pożar w walce Wykorzystanie
D	25	31	14301	15, 19, 25
C	52	66	14321	19, 25, 32, 38, 42, 45, 52, 64
B	75	89	14322 (u)	52, 65, 70, 75
A A	110	133	14323	102, 110	Niemcy

Normy DIN określają następujące złącze stałe (do mocowania do mocowania do węży):

Storz Wielkość	Średnica przyciemnia, Wewnętrzne (mm)	Średnica Lug, Wewnętrzna twarz (mm)	Metoda uszczelniania	DIN Standard	Pożar w walce Wykorzystanie
D	25	31	Gumowa uszczelka	14306
C	52	66	Gumowa uszczelka	14307
			Zintegrowane metalowe siedzisko	14317 (u)
B	75	89	Uszczelnie gumowe	14308
			Zintegrowane metalowe siedzisko	14318
A A	110	133	Gumowa uszczelka	14309
			Zintegrowane metalowe siedzisko	14319

Normy DIN określają następujące adaptery gwintowane:

Storz Wielkość	Średnica przyciemnia, Wewnętrzne (mm)	Średnica Lug, Wewnętrzna twarz (mm)	Gąb wąt	DIN Standard
D	25	31	BSP 1	14306
C	52	66	BSP 2 .	14307
B	75	89	BSP 2 + 1 – 2	14308
A A	110	133	BSP 4 + 1 . 2 .	14309

Normy DIN określają następujące nakrętki:

Storz Wielkość	Średnica przyciemnia, Wewnętrzne (mm)	Średnica Lug, Wewnętrzna twarz (mm)	DIN Standard
D	25	31	14310
C	52	66	14311
B	75	89	14312
A A	110	133	14313 (u)

Normy DIN określają następujące reduktory obrotowe:

Indukowany			Zmniejszone			DIN Standard
Storz Wielkość	Średnica przyciemnia, Wewnętrzne (mm)	Średnica Lug, Wewnętrzna twarz (mm)	Storz Wielkość	Średnica przyciemnia, Wewnętrzne (mm)	Średnica Lug, Wewnętrzna twarz (mm)
C	52	66	D	25	31	14341
B	75	89	C	52	66	14342
A A	110	133	B	75	89	14343